Newsletter
Wpisz swój email, aby otrzymywać powiadomienia o nowych informacjach na naszej stronie internetowej.
Wiedeński walc partnerski

Na pracy z powyżej opisanymi grupami społecznymi skoncentrowane są austriackie partnerstwa na rzecz rynku pracy, które znakomicie rozwijają się od czasu ich powołania począwszy od 1997 r. [1] Na przykład Wiedeński Pakt na rzecz Zatrudnienia w 2001 roku określił grupy, do których zaadresowane zostały jego działania: długoterminowi bezrobotni i starsi wiekiem pracownicy, kobiety, a także osoby wymagające nowych kwalifikacji. W przypadku pierwszej kategorii poza szkoleniami zaproponowano m.in. subsydia dla zatrudniających ich pracodawców. Na ich rzecz służby zatrudnienia podejmowały współpracę z firmami, aby znaleźć alternatywne zatrudnienie dla zwalnianych starszych wilkiem pracowników (np. praca na ograniczoną liczbę godzin, sektor publiczny). W przypadku pomocy dla kobiet, zaplanowano wsparcie poprzez zapewnienie opieki nad dziećmi, indywidualne programy szkoleniowe, oraz całościowe wsparcie w planowaniu kariery zawodowej (dla kobiet, które nie pracowały od 1,5 roku).

W ramach Paktu dokonano też analiz, które wskazały kwalifikacje, jakich będą potrzebowali pracodawcy w nadchodzącym okresie w poszczególnych branżach. Odpowiednio do tego skonstruowano programy szkoleń. Skierowano je do pracowników z małych i średnich firm. Ten sektor firm zyskał także możliwość skorzystania z pomocy we wdrażaniu innowacji (pakt pokrywał 50 proc. wydatków na wynajęcie specjalistów od innowacji i na programy szkoleniowe). Ponadto pakt wspierał zakładanie przez firmy wspólnych organizacji zajmujących się szkoleniami. Z kolei firmy w najszybciej rozwijających się sektorach mogły liczyć na pomoc w staraniach o najbardziej poszukiwanych pracowników i w ich szkoleniach.

Projektując działania na 2001 rok pakt precyzyjnie wyznaczył sobie cele: 9,5 tysiąca osób miało uczestniczyć w działaniach poprawiających ich funkcjonowanie na rynku pracy, wsparcie miało trafić do 1,4 tysiąca firm, kobiety miały stanowić 55 procent wszystkich otrzymujących wsparcie (na ich cele miało zostać wykorzystanych 55 proc. zaangażowanych pieniędzy). 45 procent osób, dla których podejmowano działania miało mieć ponad 45 lat [2].